Szczyty

Tybet - wyjątkowy kraj na dachu świata. Umiejscowiony jest on na płaskowyżu, który uważa się za najwyższy. Mimo srogiego kontynentalno-wysokogórskiego klimatu Tybet zalicza się do najbardziej nasłonecznionych miejsc na Ziemi. Swoista przejrzystość powietrza oraz suchość sprawiają niesłychane zmiany temperatur pomiędzy dniem, a nocą i między miejscami przepełnionymi słońcem, a cieniem. Niemal równocześnie można nabawić się odmrożeń oraz poparzenia słonecznego. Nierozłączną częścią plenerów tybetańskich są góry. Lodowe szczyty widać prawie wszędzie: blisko albo w oddali na horyzoncie. Starodawne szlaki karawanowe, a dziś również i drogi, wielokrotnie przekraczają przełęcze o wysokości blisko pięć tysięcy metrów i ciągną się u stóp siedmiotysięcznych szczytów, blisko lodowców. Pomimo tego Tybetańczycy nigdy nie chcieli zdobywać wysokich gór. Ciszę górskich szczytów zaczęli deprawować dopiero alpiniści, dla których Tybet w ostatnich czasach stał się jedynie celem wspinaczkowym. Właśnie tutaj istnieją niezdobyte jak na razie górskie szczyty. Plemiona tybetańskie zalicza się do grupy narodów birmo-tybetańskich Na Dachu Świata osiedliło się sporo plemion, m.in.: Khampów, Golok, Mönpa, Loba, Szerpa i Tamang. Deszcz pada przeważnie porą letnią, a wtedy hale górskie topią się pod dywanem intensywnie kolorowych kwiatów. Magiczny klimat, mentalność plemion, bajkowe krajobrazy i swoisty rytm życia powoduje, że Tybet zyskał wielu swoich miłośników.